حالت عادى، يعنى هنگامى كه فتح متوقف بر استفاده از سلاحى است كه موجب كشته شدن غيرنظاميان مى‌شود. مؤيد اين احتمال آن است كه در روايت حفص بن غياث از اسيران مسلمان هم ياد شده و چنان‌كه در مسئله بعدى خواهد آمد، فقيهان استفاده از سلاحى را كه به كشته شدن مسلمانان منجر شود، تنها به هنگام ضرورت مجاز دانسته‌اند. از اين رو، استفاده از سلاح در جنگ با كافران حربى درصورتى كه منجربه كشته شدن غيرنظاميان گردد، جايز نيست، مگر ضرورت ايجاب كند.
مسئله دوم: اگر در ميان كفار جمعى از مسلمانان باشند، آيا در جنگ با كافران، كاربرد سلاحى كه به كشته شدن مسلمانان منجر شود جايز است؟ شيخ طوسى در نهايه اين كار را به هنگام ضرورت جايز دانسته «١» و در مبسوط اضافه كرده است كه اگر ضرورتى در كار نباشد، يا تعداد مسلمانان اندك است كه در اين صورت جايز اما مكروه است و يا تعداد مسلمانان زياد است كه در اين صورت جايز نيست. «٢» مسئله سوم: آيا كاربرد سلاحهاى كشتار جمعى در جنگ با كافران حربى جايز است؟
سلاحهاى كشتار جمعى، سلاحهايى‌اند كه قابليت انهدام گسترده يا كشتار بسيار را دارند. در گذشته سلاحهايى- مانند منجنيق- كاربرد داشته كه جمع قابل توجهى را از پاى در مى‌آورده است كه مى‌توان آنها را نوعى سلاح كشتار جمعى به شمار آورد. برخى فقيهان در باره اين سلاحها، تعبير «ما يَعُّمُ اتْلافُه» (سلاحى كه اتلافش فراگير است) را به‌كار برده‌اند. «٣» البته، امروزه سلاحهاى كشتار جمعى بر سلاحهاى هسته‌اى، شيميايى و ميكروبى اطلاق مى‌شود و در باره سلاحهايى چون بمب و گلوله توپ و تانك كه قابليت كشتن جمع قابل توجهى را دارد، به‌كار نمى‌رود. دراين ميان سلاحهايى وجود دارد كه هم در گذشته و هم امروزه جزو سلاحهاى كشتار جمعى است مانند سم كه امروزه از سلاحهاى شيميايى محسوب مى‌شود.
از اين رو، اگر بپذيريم كه سم مصداقى از سلاحهاى كشتار جمعى است، مى‌توان از حكم آن به حكم كاربرد سلاحهاى كشتار جمعى به معناى امروزى آن پى برد.