مى‌يابد، حكم [: وجوب جهاد] نيز محقّق مى‌گردد. بنابراين، براى امتثال امر «فاقتلوا»، بايد يك بار در سال به جهاد رفت.
مقام معظّم رهبرى در بحث مهادنه به مناسبتى كه آيه فوق مطرح مى‌شود، استدلال فوق را صحيح نمى‌داند و معتقد است كه حكم وجوب جهاد در اين آيه، به صورت قضيّه خارجيّه است نه حقيقيّه، يعنى آيه شريفه متضمّن حكمى خاص در باره گروهى خاص از مشركان در زمانى خاص است نه حكمى عامّ و شامل همه مشركان در همه زمانها. از نظر ايشان، مقصود از ماههاى حرام، چهار ماه معروف حرام (ذى قعده، ذى حجه، محرم و رجب) نيست، «١» برخلاف استدلال كنندگان فوق كه به ظاهر، مرادشان چهار ماه معروف حرام است. «٢» از نظر برخى فقيهان، استدلال به آيه از جهتى ديگر مخدوش است. «٣» همچنين، شيخ محمدحسن نجفى در جواهر الكلام اين استدلال را چنان سست مى‌داند كه درخور پاسخ نمى‌بيند. «٤» بنابراين، آيه شريفه بر مدّعا دلالت ندارد.
دو- سيره پيامبر (ص): پيامبر اكرم (ص) از آن زمان كه به جهاد مأمور شد، هيچ سالى آن را ترك نكرد، و اقتدا به آن حضرت واجب است. بنابراين، جهاد در هر سال دست كم يك بار واجب است. «٥» در اينجا استدلال به سيره پيامبر (ص) نيز كارگشا نيست، زيرا اگر نگوييم همه، بى‌گمان شمارى از جنگهاى پيامبر (ص) دفاعى بوده‌اند؛ حال آنكه سخن ما در جهاد ابتدايى است.
سه- اجماع: اين دليل مهم‌ترين دليل فقيهانى است كه به وجوب يك بار جهاد ابتدايى در سال معتقدند. اين دليل تنها به‌وسيله محقّق كركى در جامع المقاصد مطرح شده است. «٦» از اين رو، چندان معتبر نيست. «٧»