فصل چهارم: گونه‌شناسى جنگ‌ جنگ در اسلام به اعتبار دشمنى كه فراروى مسلمانان قرار مى‌گيرد، به جنگ با كافران حربى و جنگ با بغات تقسيم مى‌شود.
جنگ با كافران حربى‌ كفر در لغت به معناى پوشاندن چيزى است و شب را از آن رو كافر مى‌گويند كه اشخاص را مخفى مى‌كند و زارع را از آن رو كه بذر را در زمين پنهان مى‌كند. هرگاه واژه كافر، مطلق و بدون قيد به كار رود، معمولًا مراد از آن كسى است كه توحيد يا نبوت يا شريعت و يا هرسه را انكار مى‌كند. «١» امام خمينى (ره) در تحرير الوسيله، كافر را كسى مى‌داند كه به غير اسلام گرويده يا به اسلام گرويده، امّا چيزى را كه مى‌داند از ضروريات دين است، به‌گونه‌اى انكار مى‌كند كه به انكار رسالت پيامبر (ص) يا تكذيب آن حضرت يا كم كردن از شريعت مطهر اسلام منجر شود و يا سخن يا عملى از او سر زند كه موجب كفر او گردد. «٢» كافر در اصطلاح فقهى، ملحد (كسى كه منكر خالق و صانع است)، مشرك (آنكه معتقد به صانع است، اما براى او شريك قائل مى‌شود)، اهل كتاب (آنكه با وجود اعتراف به خالق و انبيا، منكر رسالت پيامبر اكرم است) و منكر ضرورى دين را شامل مى‌ قوانين و مقررات جنگ و صلح در اسلام ١٢٨ ١. شروط تحقق بغى ص : ١٢٨ شود. «٣» سه قسم اول را كافر اصلى و قسم چهارم را مرتد مى‌نامند.