بر جهاد است و صلح حالتى استثنايى دارد و در روابط مسلمانان و كافران، اصل بر همزيستى مسالمت‌آميز و روابط عادلانه است و جنگ و خصومت حالتى استثنايى دارد.
نكته هفتم: براى تأييد احتمال سوم، مى‌توان از شواهد تاريخى نيز سود جست. در اينجا به بيان دو برخورد پيامبر اكرم (ص) با اهل كتاب مدينه و مشركان مكّه بسنده مى‌كنيم.
پيامبر اكرم (ص) پس از گذشت چند ماه از هجرت، با يهوديان مدينه و اطرافش منشورى امضا كرد كه بر اساس آن، مسلمانان و يهوديان زندگى مسالمت‌آميزى را در كنار يكديگر بنيان نهادند. در اين منشور، مسلمانان و يهوديان در برابر ديگران يك ملّت خوانده، و متعهد شدند كه به هنگام هجوم دشمن مشترك، همگى به دفاع بپردازند و هزينه جنگ را تأمين كنند، يهوديان به آيين خود و مسلمانان به آيين خود باشند و يهوديان و وابستگانشان محفوظ باشند، مگر كسانى كه مرتكب ستم و گناه گردند. «١» يهوديان بر پيمان خويش استوار نماندند و خيانت كردند و با دشمنان اسلام متّحد شدند. آن گاه كه اينان روابط مسالمت‌آميز را بر هم زدند و عليه مسلمانان توطئه كردند، گروهى از آنان (يهوديان بنى قينقاع و بنى نضير) از مدينه اخراج شدند و گروهى ديگر (يهوديان بنى قريظه) به‌سزاى اعمالشان رسيدند. «٢» بنابراين، تحت حاكميّت اسلام، پيروان ديگر اديان الهى مى‌توانند بر آيين خود باقى باشند و آزادانه اعمال مذهبى خويش را به جاى آورند و با مسلمانان به‌طور مسالمت‌آميز زندگى كنند.
پيامبر اكرم (ص) در ماجراى فتح مكّه، حاكميّت شرك را از ميان برد و اسلام را حاكميّت بخشيد. هرگز در تاريخ نقل نشده كه پيامبر (ص) پس از فتح مكه، مشركان را به زور به آيين اسلام درآورده است. از آن حضرت نقل شده كه فرمود:
هر كس به خانه ابوسفيان درآيد، در امان است و هر كس درِ خانه خويش را ببندد، در امان است و هر كس به مسجدالحرام درآيد، در امان است. «٣» همچنين، پرچمى به «عبدالله بن عبدالرحمن خثعمى» داد و به او فرمود تا فرياد كند كه هر كس در زير پرچم وى درآيد، در امان است. «٤»