مجموعه ورّام، آداب و اخلاق در اسلام ت تنبیه الخواطر - ورام بن ابی فراس - الصفحة ٧٧ - نامها، كنيهها و لقبها

جابر بن عبد الله مى‌گويد: پيامبر خدا ٦ فرمود: «هيچ خانه‌اى نيست كه نام محمّد در آن خانه باشد مگر اينكه خداوند روزى اهل خانه را زياد مى‌كند، پس هر گاه نام محمّد بر آنها گذاشتيد، حق نداريد آنها را بزندى و يا دشنام دهيد.» «و هر كس سه فرزند پسر داشته باشد، و نام هيچ كدام را احمد يا محمد نگذارد، براستى كه به من جفا كرده است.» (٤) ابو هريره از پيامبر ٦ نقل كرده است: «هر كس نامش نام من است، نبايد كنيه‌اش كنيه من باشد، و هر كس كنيه‌اش كنيه من است پس نبايد نامش نام من باشد.» (٥) محمّد بن حنفيّه- خدايش بيامرزد- از حضرت على (ع) نقل كرده است كه آن بزرگوار فرمود: «به پيامبر ٦ عرض كردم: يا رسول الله! اگر بعد از شما پسرى خدا به من داد، نامش را نام شما و كنيه‌اش را كنيه شما بگذارم؟ فرمود:

آرى.» (٦) ابو وهب در حديث مرفوعه (٧) اى از آن حضرت نقل مى‌كند: «بر فرزندانتان نام انبياء (ع) را بگذاريد، و محبوبترين نامها نزد خدا «عبد الله» و «عبد الرحمن» و راستترين نامها «حارث» و «همام» و زشتترين آنها نام «حرب» و «مرّة» است.» (٨) و نيز فرمود: «هر گاه به نامى مثل: عبد الله و عبد الرحمن، ناميده شديد، بندگى كنيد خدا را.» (٩) قتادة بن نعمان انصارى در جنگ احد، تيرى به چشمش رسيد، و چشمش روى صورتش افتاد، و پيامبر خدا ٦ آن را به حال اوّل برگرداند، و از چشم ديگر بهتر و سالمتر بود، و چشم مانده علّت پيدا مى‌كرد، امّا چشم بهبود يافته به وسيله پيامبر ٦ بيمار نمى‌شد، به او مى‌گفتند: «صاحب دو چشم، يعنى جاى آن يك چشم، دو چشم دارد.»