مجموعه ورّام، آداب و اخلاق در اسلام ت تنبیه الخواطر - ورام بن ابی فراس - الصفحة ٣٤ - احاديث و مواعظ متفرقه

در باره آيه: وَ أَرِنا مَناسِكَنا (٨٤) دو معنى نقل كرده‌اند: يكى آن كه مقصود از ديدن، به چشم ديدن است و ديگر اينكه مقصود، ديدن با چشم دل است، يعنى، ما را آگاه ساز.

حطايط مى‌گويد:

«بخشنده‌اى را كه از ضعف و لاغرى مرده باشد و بخيلى را كه هميشه زنده بماند، به من نشان بده، تا شايد من هم با تو هم عقيده شوم؟! (٨٥)» ابن ابى يعفور از امام صادق (ع) نقل مى‌كند كه آن بزرگوار فرمود: «مردم را به نيكوكارى- نه به زبانتان- دعوت كنيد تا آنها از شما تلاش، راستى و پرهيزگارى در عمل مشاهده كنند (٨٦).» از حضرت موسى بن جعفر (ع) نقل كرده‌اند كه به مردى از اصحابش فرمود:

«فلانى از خدا بترس و سخن حق را بگو هر چند كه باعث هلاك تو شود، در صورتى كه رستگارى تو در آن است، و فلانى از خدا بترس و باطل را رها كن، هر چند كه نجات تو در آن باشد، در صورتى كه باعث هلاكت تو است (٨٧).» موسى بن بكر واسطى از حضرت ابو الحسن، موسى بن جعفر (ع) نقل كرده است كه فرمود: «مردم زمين تا وقتى كه به يك ديگر محبّت كنند، و امانت رعايت كنند و به حق عمل كنند، مورد مرحمت خداوندند (٨٨).» معاوية بن عمار از امام صادق (ع) نقل كرده است كه فرمود: «امانتدارى باعث بى‌نيازى است (٩١).» و آن گرامى فرمود: «از خدا بترسيد، و امانتها را به سفيد و سياه- اهل حروراء (٩٠) باشند يا اهل شام- بازگردانيد (٩١).» و فرمود: «امانت را به صاحبش برگردانيد، زيرا پيامبر خدا ٦ نخ و سوزن را به صاحبش باز مى‌گرداند (٩٢).» و فرمود: «براستى اگر قاتل و آن كسى كه شمشير بر فرق جدم على (ع) زد، امانتى به من بسپارد، و از من راهنمايى و مشورت بخواهد، من پس از پذيرش‌