مجموعه ورّام، آداب و اخلاق در اسلام ت تنبیه الخواطر - ورام بن ابی فراس - الصفحة ٣٠٦ - نكوهش حرص، طمع و ستايش قناعت و قطع اميد از مال مردم

پيامبر ٦ مى‌فرمايد: خوشا به حال كسى كه هدايت به اسلام شده و به قدر كفاف زندگى داشته و بدان قانع است (٤).

و نيز فرموده است: بى‌نيازى در ثروت زياد نيست، بلكه بى‌نيازى همان مناعت طبع است (٥).

و آن بزرگوار از زيادى حرص و طلبى‌افزون نهى فرموده است: اى مردم، در طلب دنيا نيكوكار باشيد. زيرا جز آنچه مقدر است براى كسى ميسر نشود و بنده خدا از دنيا نمى‌رود تا آنچه را كه در دنيا براى او مقدر شده بطور كامل استفاده كند، هر چند كه او نخواهد (٦).

آورده‌اند كه حضرت موسى (ع) از خداى متعال درخواست كرد: بار الها كدام يك از بندگان تو بى‌نيازتر است؟ خطاب رسيد: آن كه از همه قانعتر به بخشوده ماست. عرض كرد: كدام يك عادلتر است؟ خطاب رسيد: آن كه نسبت به خود از همه با انصافتر است.

ابن مسعود مى‌گويد: پيامبر خدا ٦ فرمود: جبرئيل بر سويداى قلبم دميد كه هيچ كسى هرگز نمى‌ميرد تا اينكه روزى خود را بطور كامل بخورد، بنا بر اين از خدا بترسيد، و در طلب روزى، نيكجو باشيد (٧).

ابو هريره مى‌گويد: پيامبر به من فرمود: اى ابو هريره، هر وقت گرسنگى به تو سخت گرفت، به گرده نان و كوزه آبى قناعت كن اگر نه دنيا باعث هلاكت است (٨).

و آن گرامى فرموده است: پرهيزگار باش تا عابدترين مردم باشى، قناعت پيشه باش تا سپاسگزارترين فرد باشى، و بر مردم بپسند آنچه را كه بر خود مى‌پسندى تا مؤمن باشى (٩).

و رسول خدا ٦ در روايتى كه ابو ايوب انصارى نقل مى‌كند و از طمع نهى فرموده است، مى‌گويد: مرد عربى خدمت پيامبر ٦ آمد، عرض كرد: يا رسول الله ٦ مرا به سخنى كوتاه موعظه كن! پيامبر فرمود: وقتى كه نماز