و هر كه در دنيا پارسا بوده آرزوى دراز نداشته باشد، خداوند- بدون آموزش- او را علم و آگاهى دهد، و- بدون راهنمايى- او را هدايت كند. آگاه باشيد كه پس از من گروهى بيايند كه سلطنت- جز با كشتار و ستمكارى- براى آنها فراهم نشود، و بدون خودخواهى، و بخل، توانگر نشوند، و جز به دليل هواپرستى به يك ديگر محبت نكنند، بدانيد كه هر كس از شما آن زمان را درك كند، و بر تنگدستى بسازد، در حالى كه مى‌توانسته است، توانگر شود و خصومت ديگران را تحمل كند در حالى كه امكان محبّت بوده است، و بر ذلّت و خوارى بسازد، در صورتى كه مى‌توانست، عزيز شود، و در اين كارها تنها رضاى خدا را در نظر داشته باشد، خداوند اجر و پاداش پنجاه تن از صدّيقين را به او مرحمت كند. (١٧) آورده‌اند كه روزى، باران، رعد و برق كار را بر حضرت عيسى سخت كرد، و به دنبال جايى مى‌گشت تا بدان پناه برد، از دور خيمه‌اى به چشمش خورد، نزديك كه آمد، زنى را درون خيمه ديد، و از آنجا منصرف شد، ناگاه غارى در كوه به نظر او رسيد، نزديك آنجا رفت. ناگهان، شيرى درون آن ديد، دستش را كنار غار گذاشت، و عرض كرد: خدايا هر چيزى پناهگاهى دارد.

خطاب رسيد، جايگاه تو رحمت من است. به عزّت و جلالم سوگند كه روز قيامت، صد تن از حوريان را به همسرى تو در آورم كه با دست قدرتم آنان را آفريده‌ام، و تو را از اين همسران چهار هزار سال بهره‌مند سازم كه هر روز آن سالها با تمام عمر دنيا برابر باشد و به مناديى دستور دهم كه ندا در دهد: كجايند پارسايان در دنيا؟ بنگريد زفاف و همسرى عيسى بن مريم پارساى در دنيا را.

حضرت عيسى (ع) مى‌گويد: واى بر دنيادار كه چگونه مى‌ميرد و دنيا را ترك مى‌كند و از دست دنيا در امان است، در صورتى كه دنيا او را مى‌فريبد؟ و اطمينان مى‌كند به آن، در حالى كه دنيا او را تنها مى‌گذارد؟ واى بر فريفتگان كه چگونه تحمل مى‌كنند آنچه را نمى‌پسندند، و جدا مى‌شوند از آنچه دوست مى‌دارند، و فرا مى‌رسد آنچه بر آنها وعده داده بودند! واى بر كسى كه دنيا، هدف‌