مجموعه ورّام، آداب و اخلاق در اسلام ت تنبیه الخواطر - ورام بن ابی فراس - الصفحة ٢٤٣ - خشم

گناهان من بگذرد.

از امام زين العابدين، على بن الحسين (ع) نقل شده است كه كسى آن بزرگوار را دشنام داد، امام (ع) عباى سياهى را كه به دوش داشت، به او مرحمت كرد، و دستور داد تا هزار درهم به او بدهند، بعضى از بزرگان گفته‌اند، در اين عمل امام (ع) پنج خصوصيّت بود: بردبارى، جلوگيرى از اذيّت و آزار، و نجات آن مرد از آنچه كه باعث دورى از خدا مى‌شد، و وادار ساختن او به توبه و پشيمانى، و بازگشت او از حال نكوهش به ستايش، و آن بزرگوار تمام اينها را با مال ناچيزى از دنيا فراهم كرد.

مردى به امام صادق، جعفر بن محمد (ع) عرض كرد: بين من و گروهى، در موردى، اختلاف و دعواست، و من قصد دارم، ترك نزاع كنم، اما به من مى‌گويند آن كار باعث ذلّت است، امام صادق (ع) فرمود: ذلّت از آن ستمگر است. (١٦) مردى به يكى از دانايان گفت: چنان دشنامى به تو دهم كه با تو تا گور، همراه باشد، آن حكيم گفت: با تو همراه است نه با من.

پيامبر ٦ فرمود: سه چيز است، جا دارد كه روى آنها قسم بخورم سوگند به آن كه، جان من در دست قدرت اوست، از مالى كه صدقه دهند، كاسته نشود، بنا بر اين شما هم صدقه دهيد. مردى كه درگذرد از ستمى كه بر او رسيده است، به خاطر رضاى خدا، خداوند آن را توشه روز قيامت گرداند. و هيچ كسى راه درخواست از ديگران را به روى خود نگشايد مگر اينكه خداوند در تنگدستى را بروى او بازگشايد. (١٧) پيامبر ٦ فرمود: فروتنى، براى انسان، چيزى جز بلندى و رفعت مقام نيفزايد، پس شما هم متواضع باشيد تا خداوند برترى بخشد (١٨) و گذشت و بخشش چيزى جز عزّت به بار نياورد پس گذشت كنيد تا خداوند بر شما عزّت دهد، و صدقه دادن، جز بر كثرت مال نيفزايد، پس شما هم صدقه دهيد تا خداوند شما را بيامرزد. (١٩)