مجموعه ورّام، آداب و اخلاق در اسلام ت تنبیه الخواطر - ورام بن ابی فراس - الصفحة ٢٠٦ - خاموشى و نگهدارى زبان

پيامبر خدا ٦ فرمود: هر كس زبانش را نگهدارد، خداوند سرّ او را بپوشاند، و هر كه خشم خود را فرو خورد، خداوند او را از عذاب خود باز دارد، و هر كس از خداوند پوزش بطلبد، خداوند عذر او را بپذيرد. (١٠) روايت شده است كه معاذ بن جبل، عرض كرد: يا رسول الله، درود خدا بر تو باد، مرا نصيحت كن! فرمود: خدا را آن چنان عبادت كن كه گويا مى‌بينى، و خود را با مردگان هماهنگ ساز، و اگر مايلى به چيزى تو را آگاه سازم كه از همه اينها بيشتر در اختيار تو است، و با دست خود، اشاره به زبانش كرد. (١١) گويند: مرد عربى نزد پيامبر خدا ٦ آمد، عرض كرد: يا رسول الله ٦، عملى به من بياموز كه باعث ورود به بهشتم شود. پيامبر فرمود:

گرسنه را سير و تشنه را سيراب، و امر به معروف و نهى از منكر كن! و اگر نتوانستى جز در راه خير زبانت را نگهدار، زيرا تو بدين وسيله بر شيطان چيره مى‌شوى. (١٢) پيامبر خدا ٦ فرمود: همانا خداوند در نزد زبان هر گوينده‌اى است، پس بايد هر كسى از خدا بترسد و بداند كه چه مى‌گويد. (١٣) و نيز فرمود: هر گاه مؤمنى را خاموش، و آرام ديديد، به او نزديك شويد، زيرا حكمت را به شما مى‌آموزد. (١٤) و باز فرمود: براستى زبان مؤمن در پشت دل اوست، هر گاه بخواهد سخن بگويد، در دل مى‌انديشد، آنگاه بر زبان مى‌راند، و زبان منافق پيشاپيش دل اوست، پس هر گاه چيزى را قصد كند، بر زبان براند، بدون اينكه در دل بينديشد. (١٥) حضرت عيسى (ع) فرمود: عبادت ده جزء است كه نه جزء آن در خاموشى و يك جزء ديگر در فرار از مردم است!