مجموعه ورّام، آداب و اخلاق در اسلام ت تنبیه الخواطر - ورام بن ابی فراس - الصفحة ٤٠٢ - آفت خودپسندى

تنها نظر به آن چند تسبيح خود دارد، صد بار استغفار گفته و غافل از بيهوده‌گوئيهاى سراسر روزش كه اگر آنها را مى‌نوشت صد برابر تسبيحش مى‌شد، در صورتى كه كرام الكاتبين آنها را نوشته و خداوند به هر كلمه‌اش وعده عذاب داده و مى‌فرمايد:

«هيچ سخنى را از دهان بيرون نيفكند جز اينكه نگهبانى آماده نزد اوست (٢٣).» چنين كسى همواره در فضايل تسبيحات، حمد گفتنها و تهليلات دقت مى‌كند اما هيچ توجّهى به مطالبى كه در باره كيفر غيبت‌كنندگان، دروغگويان، منافقان و سخن چينان آمده نمى‌كند.

به جان خودم سوگند كه اگر فرشتگان نويسنده الهى مزد نويسندگى تسبيح، و هم چنين مزد سخن بيهوده‌اى كه گفته و آنها نوشته‌اند كه بيش از تسبيح او بوده است، از او بخواهند، در اين صورت زبانش را از تمام مطالب مهمّش باز خواهد داشت، و آنها را خواهد شمرد، و حساب خواهد كرد و با تسبيحاتش خواهد سنجيد كه مبادا اجرتش زياد شود! شگفتا كسى كه محاسبه نفس دارد و بر ذرّه‌اى از تسبيحش احتياط مى‌ورزد كه مبادا در آخرت از ثوابش بى‌بهره بماند امّا احتياط از ترس اين كه مبادا بهشت برين و نعمتهاى آن را از دست دهد، نمى‌ورزد، اين نيست جز مصيبت بزرگى براى آن كه در اين باره بينديشد، و اين چيزى است كه اگر ترديد كنيم، در زمره كافران منكر حق خواهد بود، و اگر معتقد باشيم از جمله نادانان فريفته خواهيم بود پس اين روش كسانى نيست كه قرآن و آنچه را كه پيامبر ٦ آورده، باور دارند، و ما پناه مى‌بريم به خداى تعالى از اين كه از ناسپاسان و فريب خوردگان باشيم و به آرزوهاى بيهوده و بهانه‌هاى شيطانى و هواى نفس تكيه كنيم.