مجموعه ورّام، آداب و اخلاق در اسلام ت تنبیه الخواطر - ورام بن ابی فراس - الصفحة ٢٢٦ - غيبت

مى‌ريختند. (٥) سليم بن جابر مى‌گويد: خدمت رسول خدا ٦ رسيدم، عرض كردم:

كار خيرى را به من بياموز تا بدان وسيله خداوند مرا از الطاف خويش بهره‌مند سازد. فرمود: كار نيك را- هر چند اندك- كوچك مشمار! اگر سطل آبى را در ظرف تشنه كامى بريزى، و يا برادر مسلمانت را با روى باز ملاقات كنى، امّا پشت سر غيبتش را نكنى! (٦) براء مى‌گويد: پيامبر خدا ٦ براى ما خطبه خواند، به حدّى كه سخنان آن بزرگوار را دختران در خانه‌ها مى‌شنيدند، آنگاه فرمود: اى كسانى كه تنها به زبان مؤمنيد، نه به قلب، غيبت مسلمانان را نكنيد، و به دنبال ناموس مردم نباشيد، زيرا كسى كه ناموس ديگرى را دنبال كند، خداوند وسيله دنبال‌گيرى ناموس او را فراهم آورد، و هر كس را كه خداوند اراده كند تا ناموسش دنبال شود، در ميان خانه خود آن شخص، او را بى‌آبرو سازد. (٧) خداوند به حضرت موسى (ع) وحى كرد: هر كس بميرد در حالى كه از غيبتهايى كه كرده پشيمان و توبه كار باشد، آخرين كسى خواهد بود كه وارد بهشت مى‌شود، امّا اگر كسى در حال اصرار بر غيبت بميرد نخستين كسى خواهد بود كه وارد آتش جهنم مى‌شود.

انس مى‌گويد: پيامبر ٦ خطبه خواند، و از رباخوارى ياد كرد، و آن را مهمّ شمرد، و فرمود: يك درهم كه از راه ربا به دست مرد، مى‌رسد. در نزد خداوند گناهش بيشتر از سى و شش زنايى است كه مردى مرتكب شده باشد، و بدترين نوع ربا آن است كه مردى آبروى برادر مسلمانش را بريزد. (٨) جابر مى‌گويد: در سفرى همراه پيامبر خدا ٦ بوديم، رسيديم به قبرستانى كه صاحبان دو قبر مورد عذاب بودند، پيامبر ٦ فرمود: اينها به دليل ارتكاب گناه كبيره (٩) در عذاب نيستند، يكى از اينها غيبت مردم را مى‌كرده است، و ديگرى پس از ادرار، استبراء (١٠) از بول نمى‌كرده است، آنگاه پيامبر جريده (١١)