مجموعه ورّام، آداب و اخلاق در اسلام ت تنبیه الخواطر - ورام بن ابی فراس - الصفحة ٢٢٥ - غيبت

غيبت‌

نگرش در باره غيبت، رشته درازى دارد، ما نخست، نكوهش غيبت و آنچه از شواهد شرعى در باره آن وارد است، بيان مى‌كنيم:

خداى متعال در قرآن مجيد، صريحا غيبت را نكوهش كرده و صاحب آن را همانند كسى دانسته است كه گوشت مردارى را بخورد، و فرموده است: «...

بعضى از شما غيبت بعض ديگر را نكند. آيا كسى از شما دوست مى‌دارد، تا گوشت مردار برادرش را بخورد، پس ناخوش داريد آن را ...» (١) پيامبر ٦ فرمود: هر مسلمانى خون، مال و آبرويش بر مسلمان، حرام است، و غيبت آبرو را مى‌برد. (٢) و نيز فرمود: نسبت به هم حسد نورزيد، و خشم نگيريد، و برخى از برخى ديگر غيبت نكنيد، و بندگان خدا و برادران يك ديگر باشيد. (٣) جابر و ابو سعيد نقل كرده‌اند كه پيامبر ٦ فرمود: از غيبت دورى كنيد! زيرا غيبت بدتر از زناست، مردى زنا مى‌كند، و بعد توبه مى‌كند، خداوند توبه او را قبول مى‌كند، امّا غيبت‌كننده را خداوند نمى‌آمرزد تا اين كه طرفى كه غيبتش را كرده است، او را ببخشد. (٤) انس گويد: رسول خدا ٦ فرمود: شب معراج بر گروهى گذر كردم كه صورتهاى خود را با ناخن مى‌خراشيدند، از جبرئيل پرسيدم: اينان چه كسانند؟

گفت: اينها كسانى هستند كه غيبت مردم را مى‌كردند، و آبروى آنها را