إرشاد القلوب ت رضایی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٩ - باب اول اندرزهاى قرآن

خدا و بايد هر نفسى بنگرد كه چه چيز پيش فرستاده براى فردا و از خدا بترسد كه همانا خدا آگاه است بآنچه كه انجام ميدهند وَ اتَّقُوا اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ شَدِيدُ الْعِقابِ‌[١] از خدا بترسيد كه مجازات و كيفرش خيلى سخت است‌ يا أَيُّهَا الْإِنْسانُ ما غَرَّكَ بِرَبِّكَ الْكَرِيمِ‌[٢] اى انسان چه چيز ترا از پروردگارت فريفت.

أَ لَمْ يَأْنِ لِلَّذِينَ آمَنُوا أَنْ تَخْشَعَ قُلُوبُهُمْ لِذِكْرِ اللَّهِ وَ ما نَزَلَ مِنَ الْحَقِ‌[٣] آيا آن هنگام نرسيده كه دلهاى مؤمنان براى خدا و آنچه كه از طرف حق فرود آمد كرنش كند أَ فَحَسِبْتُمْ أَنَّما خَلَقْناكُمْ عَبَثاً وَ أَنَّكُمْ إِلَيْنا لا تُرْجَعُونَ‌[٤] آيا گمان كرده‌ايد كه شما را بيهوده آفريديم و بسوى ما نخواهيد آمد.

أَ يَحْسَبُ الْإِنْسانُ أَنْ يُتْرَكَ سُدىً أَ لَمْ يَكُ نُطْفَةً مِنْ مَنِيٍّ يُمْنى‌[٥] آيا گمان ميكند انسان كه بيهوده واگذاشته مى شود؟ آيا اسپرى از منى ريخته شده نبوده‌ أَ فَأَمِنَ أَهْلُ الْقُرى‌ أَنْ يَأْتِيَهُمْ بَأْسُنا بَياتاً وَ هُمْ نائِمُونَ‌ أَ وَ أَمِنَ أَهْلُ الْقُرى‌ أَنْ يَأْتِيَهُمْ بَأْسُنا ضُحًى وَ هُمْ يَلْعَبُونَ‌[٦] آيا پس ايمن شدند اهل قريه‌ها كه شب هنگام فرا گيرد ايشان را عذاب در حالتى كه خفته‌گانند آيا ايمن شدند اهل آباديها كه هنگام چاشت فرا گيرد ايشان را عذاب و آنان سرگرم بازى باشند.

فَأَمَّا مَنْ طَغى‌ وَ آثَرَ الْحَياةَ الدُّنْيا فَإِنَّ الْجَحِيمَ هِيَ الْمَأْوى‌ وَ أَمَّا مَنْ خافَ‌

[١] بقره ١٩٣

[٢] انفطار ٦.

[٣] حديد ١٦

[٤] مؤمنون ١١٧.

[٥] قيمة ٣٦.

[٦] اعراف ٩٦.