إرشاد القلوب ت رضایی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٤٠٠ - باب پنجاهم يكتائى خداى تعالى

از موجودات ترا ازين گرفتاريت خلاص كند؟ عرضكرد بلى.

حضرت صادق ٧ فرمود: همان چيزى كه در آن شرايط از او اميد نجات دارى خداى قادر بر نجاتست در آن وقتى كه نجات دهنده‌اى نيست و پناه دهنده‌اى پيدا نمى‌شود و در تفسير قول خداى تعالى كه ميفرمايد: «وَ ما قَدَرُوا اللَّهَ حَقَّ قَدْرِهِ‌»[١] فرمود: و حق معرفت و شناسائى خدا را ادا نكردند و حق بزرگيش بجا نياوردند و او را پرستش كامل نكردند.

و حضرت امير المؤمنين ٧ در وصيتى كه بفرزندش حسن ٧ كرد فرمود كه همانا پروردگار تو بالاتر از اين است كه خدائيش بوسيله قدرت شنوائى و بينائى ثابت گردد و چنين بود حضرت هر گاه كه در ستايش خدا مبالغه ميكرد ميفرمود:

«سبحان من اذا تناهت العقول في وصفه كانت حائرة دون الوصول اليه و تبارك من اذا غرقت الفطن في تكيفه لم يكن لها طريق اليه غير الدلالة عليه»

و كافيست در تعريف خداى تعالى كه ميفرمايد: «لَيْسَ كَمِثْلِهِ شَيْ‌ءٌ وَ هُوَ السَّمِيعُ الْبَصِيرُ»[٢] مانند او چيزى نيست او بينا و شنواست.

(مصنف كتاب) گفته است داروى دلها هفت چيز است انديشه‌ى در راه سلامت و پيش بينى دليلهاى عقل، ترك هوى، خواندن قرآن مجيد با فكر، خالى نگهداشتن شكم، شب‌زنده‌دارى و گريه و زارى در سحرها، همنشينى دانشمندان و مردان شايسته و هر كس خودش را مقيد بآداب كتاب عزيز خدا و عمل به آن و به سنت پيامبر ما حضرت‌

[١] انعام ٩٠.

[٢] شورى ١٠.