إرشاد القلوب ت رضایی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٩١ - باب ششم در ترسيدن و بيمناك شدن از كتاب خداست

و حضرت فرمود: بد بنده‌ايست آن بنده كه دلش بسوى غير خدا رود و سرگرم لهو و لعب و غافل باشد و از خانه قبر و گرفتاريش فراموش نمايد و نيز بد بنده‌اى است بنده‌اى كه سركشى و طغيان نمايد و از اول و آخر و مبدء و معادش فراموش نمايد، بد بنده‌ايست آن بنده كه آز و طمع او را بهر كجا كه خواهد بكشاند و ثروت او را سركش كند و هواى نفس پستش نمايد.

خليفة بن حصين روايت كرده قيس بن عاصم گفته است كه با گروهى بر رسول خدا وارد شدم حضرت فرمود: خويشتن را با آب سدر بشوى پس خودم را شستم و بسوى آن حضرت برگشتم و عرضكردم ما را اندرزيكه فايده دارد بده سپس فرمود: اى قيس همانا با هر عزت و بلندى ذلت و پستى همراهست و با زندگى مرگ است و مردن.

همانا همراه دنيا آخرت است هر چيزى در دنيا حسابى دارد، براى هر چيزى نگهبانيست، براى هر كار خوبى پاداش و جزائيست، براى هر كار زشتى كيفرى است، اى قيس چاره‌اى نيست از رفيقى كه با تو دفن شود و او زنده است و تو كه با او دفن مى‌شوى مرده‌اى.

پس اگر رفيق تو گرامى و كريم باشد تو را گرامى دارد و اگر پست باشد ترا واگذارد بعد دفن نخواهى شد مگر با او دفن نميشود او مگر با تو پس آن را قرار مده مگر شايسته و صالح زيرا آن رفيق اگر شايسته باشد يار و مونس هم اوست و اگر ناشايسته باشد بوحشت نيندازد ترا مگر هم او.

سپس عرضكرد اى رسول خدا اگر اين پند و اندرز بصورت‌