إرشاد القلوب ت رضایی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٧٣ - باب پنجم ترك دنيا

نيست چگونه تكبر و نازش ميكند كسى كه اولش نطفه‌اى پليد و آخرش مردارى گنديده بوده و اكنون حامل كثافت ميباشد بدان بزرگ نيست آن كس كه مرضها او را بزانو در آورده و دردها فريادش را بلند كرده و روزگار او را فريب داده و از روزگار در امان نيست كه جوانيش را از او ميگيرد و ثروتش از دستش ميرود و از فراز تخت قدرت فرود آيد بسوى گورى تنگ همانا ملك آن است كه از اين عيبها بدور باشد سپس اين شعر را سروده است:

١- كجايند پادشاهان و فرزندان پادشاهان و فرماندهان لشكرها آگاه باش كه بد كردارى داشتند.

٢- بر فراز قله‌هاى كوه شبها را سحر كردند و دژبانان خشن آنان را نگهبانى ميكردند و نتوانستند مانع از مرگ آنان شوند.

٣- پس فرود آورده شدند از كاخها و جايگاهشان و جاى داده شدند گودالهاى قبر را و بد جايى فرود آورده شدند.

٤- پس از دفنشان فريادكننده‌اى آنان را صدا زد كه كجايند