إرشاد القلوب ت رضایی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٤٨ - باب سوم زهد دنيا و ميل بعبادت

پشت سر اندازيد.

و در دعايش فرمود: خداى مرا فقير و نيازمند بميران نه غنى و ثروتمند مرا در شماره تهى دستان برانگيز و نيز فرمود: بدبخت‌ترين مردم كسى است كه بر او گرد آيد تهيدستى دنيا و عذاب و مجازات آخرت.

امير المؤمنين ٧ فرمود: ميل در آن چه كه در پيشگاه پروردگار است سبب بشارت و آسايش است اما ميل در دنيا باعث غم و اندوه است و فرمود: بعضى از صفات دوستان خدا اعتماد بخداست در هر چيزى و بى‌نياز شدن بسبب خدا از هر چيزى و نيازمند بخدا در جميع شئون زندگانى.

و فرمود: بده دنيا را بهمان اندازه‌اى كه زاد و توشه دارى و بآن خواهى رسيد سپس اين اشعار را خواند:

دنيا را دور كن با هر چه كه دور مى‌شود، دور كن دنيا را از خود با هر وسيله‌اى كه دور مى‌شود، مرد بيهوده ثروت و دارائى طلب ميكند ثروت و دارائى در نفس انسان است اگر قناعت داشته باشد.

و فرمود: بخدا سوگند آن قدر اين جامه‌ام را وصله و پينه زدم از آن كه آن را وصله ميكرد خجالت كشيدم و گوينده‌اى به من گفت يا على آيا اين جامه را دور نمى‌اندازى گفتم فردا از من دور مى‌شود جامه مردمان از آن كه آن را دور اندازد سپاسگزارى ميكنند.

و فرمود: پارسايان در دنيا پادشاهان آخرت و دنيايند، آن كس‌