إرشاد القلوب ت رضایی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٤٠٣ - باب پنجاهم يكتائى خداى تعالى

نگاه ميكند چنانچه خداى تعالى ميفرمايد: «كُلُّ شَيْ‌ءٍ هالِكٌ إِلَّا وَجْهَهُ‌»[١] همه چيز نابود ميشوند مگر ذات پروردگار و مرد عارف با تاسف از دنيا نميرود مگر بر كم گريه كردن بر گناهش و كوتاهى نمودن در ستايش پروردگارش، براى هر چيز ميوه‌ايست و ميوه‌ى معرفت ترس از خدا و انس گرفتن با اوست و براى هر چيزى مجازاتى است ولى مجازات عارف سستى او از ذكر خداست و غافل‌شدنش از فكر او است.

و قسمتى ديگر از نشانه‌هاى عارف اين كه خدا را خيلى دوست دارد و هر گاه دوستى عارف نسبت بخدا شدت يافت بنور خدا مى‌بيند و مى‌شنود و تاييد مى‌شود و رسول خدا فرمود هر گاه خدا بنده‌اى را دوست دارد بجبرئيل ميفرمايد كه من او را دوست دارم شما هم دوست داريد او را و او را در زمين مورد قبول قرار ميدهد.

و دوستى خدا حالت خوبى است چنانچه خداى تعالى ستايش فرموده بر آن حالت ايشان را بر گروهى پس فرمود زود است خدا بياورد گروهى را كه آنان را دوست دارد و آنان خدا را دوست دارند و دوستى خدا براى بندگان تمام كردن نعمت است بر آنان در دنيا ولى با اطاعت كردن آنان خدا را در آخرت پاداش مى‌دهد و اما نعمتش بر كفار و گنه‌كاران همانا مهلت و استدراجى است براى آنان چنانچه خداى تعالى ميفرمايد: «سَنَسْتَدْرِجُهُمْ مِنْ حَيْثُ لا يَعْلَمُونَ‌»[٢] بزودى درنورديم ايشان را از جايى كه ندانند و همچنان كه خداى تعالى ميفرمايد: «وَ لا يَحْسَبَنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا أَنَّما نُمْلِي لَهُمْ خَيْرٌ لِأَنْفُسِهِمْ إِنَّما

[١] قصص ٨٨.

[٢] اعراف ١٨١.