إرشاد القلوب ت رضایی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٣٧٨ - باب چهل و هشتم در ستايش فقر و سرانجام كار

خوبيهايش را ياد آورى مى‌كند و بخاطرش مى‌آورد كه چطور خوبى كرد و چطور باو اكرام كرد و بعد دستش را ميگيرد مى‌گويد كجا سپس مرد فقير ميگويد بسوى بهشت ميرويم زيرا كه خدا بمن اجازه عنايت فرموده كه ترا به بهشت ببرم پس راه مى‌افتند بطرف بهشت او را وارد بهشت ميكند برحمت و فضل و كرم خدا نسبت به بنده‌ى فقير و مؤمنش.

و روايت شده كه فقيران مؤمنين هفتاد سال زودتر از ثروتمندان وارد بهشت مى‌شوند و اما ثروتمند سركشى ميكند چنان كه خداى تعالى ميفرمايد: «إِنَّ الْإِنْسانَ لَيَطْغى‌ أَنْ رَآهُ اسْتَغْنى‌»[١] همانا انسان چون خويش را بى‌نياز ديد سركشى مى‌كند ثروتمند ثروت را جمع نميكند مگر براى لذت و خوشگذرانى در دنيا خداى تعالى ميفرمايد «أَذْهَبْتُمْ طَيِّباتِكُمْ فِي حَياتِكُمُ الدُّنْيا وَ اسْتَمْتَعْتُمْ بِها فَالْيَوْمَ تُجْزَوْنَ عَذابَ الْهُونِ‌»[٢] خوشى‌تان را در دنيا گذرانديد بشهوترانى پس امروز بهره ببريد عذابى را كه پست ميكند.

پس خدا آنان را وعده‌ى عذاب داده و نكوهش در زيادى كرده چنانچه ميفرمايد «أَلْهاكُمُ التَّكاثُرُ» اين زياده‌طلبيها شما را از عبادت و پارسائى باز داشته.

و از حضرت صادق ٧ روايت شده كه مرد فقيرى بخدمت رسول خدا آمد و در محضر آن حضرت ثروتمندى نشسته بود تا مرد فقير پهلوى پولدار نشست او بلافاصله لباسهايش را جمع كرد و از او

[١] اقرء ٥.

[٢] احقاف ١٩.