إرشاد القلوب ت رضایی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٣٦٣ - باب چهل و هفتم دعا و بركت و فضيلت آن

التى وسعت كل شى‌ء لا اله الا انت يا مغيث اغثنى يا مغيث صل على محمّد و آل محمّد و اغثنى.

ناگاه سواره‌اى كه بر اسب سياهرنگى مايل بزردى سوار بود لباسهاى سبزى بر تن پوشيده بود و نيزه‌اى بدست داشت پيدا شد و بر دزد سخت گرفت با نيزه او را كشت بعد بتاجر گفت بدان كه من فرشته‌اى از آسمان سوم باشم هنگامى كه دعا كردى شنيديم كه درهاى آسمان باز شد جبرئيل فرود آمد و مرا فرمانداد كه اين مرد را بكشم و بدان كه اى بنده‌ى خدا هر گرفتار و غمگين اين دعاى ترا بخواند خداوند گرفتارى او را برطرف كند و او را پناه دهد مرد بازرگان بسلامت بمدينه آمد سپس پيغمبر بآن مرد خبر داد كه خداى اسم‌هاى حسناى خودش را بتو تلقين كرد همان اسمائى كه هر گاه خدا بآنها خوانده شود جواب دهد و هر گاه بواسطه آنها از خدا چيزى بخواهد باو داده شود.

(مصنف اين كتاب) كه خدا او را شامل رحمت پهناورش قرار دهد گفته است كه از شرائط و آداب دعا اين است كه بنده زيرك باشد كه دلش را سرگرم بغير از خدا نكند زيرا نبى اكرم صلّى اللَّه عليه و اله فرمود همانا خدا مستجاب نميكند دعاى بنده‌اى را كه دلش مشغول لهو است و شرط ديگر دعا اين است كه خوراك و لباس بنده از حلال تهيه شده باشد زيرا كه خداى تعالى ميفرمايد: «إِنَّما يَتَقَبَّلُ اللَّهُ مِنَ الْمُتَّقِينَ‌» همانا خدا از پرهيزكاران ميپذيرد.

مردى بحضرت صادق ٧ عرضكرد كه ما دعا مى‌كنيم و مستجاب‌