إرشاد القلوب ت رضایی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٣١٠ - باب سى و نهم - توجه داشتن بخدا

بطاعت خدا ميكند و ترس از خدا ترا از معصيت‌ها و گناهان دور مى‌نمايد و مراقبت ترا براه شرم و حيا و درك حقايق كردن و بررسى حقايق ميرساند و بهترين طاعت‌ها مراقبت خداى سبحانست در تمام حالات و از سعادت و خوشبختى مرد اين است كه از نفسش حساب بكشد و او را مجازات كند بر اينكه خدا از كارهاى او اطلاع دارد و شاهد كردارش ميباشد و هيچ گاه نفس از نظرش ناپديد نميشود و از دايره‌ى علم خدا بيرون نميشود.

و سزاوار است براى كسى كه ديگرى را موعظه ميكند اول نفسش را پند و اندرز دهد جمعيت زياد كه حرفها و سخنان او را ميشنوند مغرورش نكند و فريبش ندهد زيرا كه مردم مواظب ظاهر آن واعظ باشند ولى خدا بر باطن او شاهد و حاضر است.

و روايت شده كه بعضى از بزرگان جوانى را ديدند كه خوب عبادت و كوشش در عبادت ميكند از او پرسيدند كارهاى خود را بر چه پايه‌اى استوار كردى گفت بر چهار خصلت پرسيدند آن چهار خصلت چيست؟

گفت اول دانستم كه چيزى از روزى من كم نميشود و وعده‌ى خدا راست و درست است اطمينان بوعده‌ى خدا پيدا كردم.

دوم- دانستم كه كارهاى مرا ديگرى برايم انجام نميدهد خودم مشغول كارهايم شدم. سوم اينكه ديدم اجل و مرگم ناگهانى ميرسد منهم بسوى مرگ سبقت و پيشى گرفتم. چهارم اينكه دانستم كه خدا نه در پنهان و نه آشكارا از نظر ناپديد نميشود پس من مواظب خدايم در تمام احوالم.