إرشاد القلوب ت رضایی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٣٠٢ - باب سى و هشتم - ستايش شكيبائى

كه ميل بدنيا كند دل و بدنش بزحمت و مشقت افتد.

بنا بر اين نگاهى براى او نماند مگر جز بطرف خدا و بكسى روى نياورد جز بسوى خدا آنچنان كه خداى سبحان ستايش فرموده ابراهيم را بگفته خود كه ميفرمايد: «إِنَّ إِبْراهِيمَ لَحَلِيمٌ أَوَّاهٌ مُنِيبٌ‌»[١] همانا ابراهيم بردبار و ناله‌كننده و رجوع‌كننده‌ى بسوى خدا بود.

يعنى بسوى خدا بازگشت مى‌نمود و نظرى بسوى دنيا نداشت.

اخلاص و پرهيزكارى بنده باندازه‌ى يقين او باشد و اين احوال را درست براى صاحبش بوجود آورد در حالتى كه بين خواب و بيدارى باشد و بواسطه‌ى يقين و وسوسه‌هاى شيطانى برطرف شود زيرا كه يقين ديدن بنده است حقيقت‌هاى ايمانى را.

و نيز بواسطه‌ى يقين شك و ترديد از ديدن چيزهاى نهان برطرف شود و آن يقين آرامش نفس در جنب و جوشهاى حوادث است هر گاه كه دل بحقيقت‌هاى يقين كامل شد بلا و گرفتارى در پيش صاحب دل نعمت شود و نعمت براى او مصيبت است بطورى كه از بلا و گرفتارى لذت مى‌برد و از نعمت در وحشت است بواسطه‌ى بررسى نمودن عاقبت كار را.

باب سى و هشتم- ستايش شكيبائى‌

خداى تعالى در فضيلت صبر و شكيبائى فرمايد: «وَ اصْبِرْ وَ ما صَبْرُكَ إِلَّا بِاللَّهِ‌»[٢] و شكيبا باش و نيست شكيبائى تو مگر براى‌

[١] هود ٧٧.

[٢] نحل ١٢٨.