إرشاد القلوب ت رضایی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٢٨٨ - باب سى و پنجم - توكل بخدا

كوتاهى نكند كسى كه از او نگهدارى طلب كند و هر كس بجز او پناه آورد او را نكوهش كند بگفتارش چنانچه ميفرمايد: «إِنَّ الَّذِينَ تَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ عِبادٌ أَمْثالُكُمْ‌»[١] همانا آنان را كه جز خدا مى‌خوانيد بندگانند مانند شما، يعنى آنان كوچكتر از اين‌اند كه نيازمندى شما را برطرف كنند شما و ايشان نيازمندان بخدائيد پس خدا را سزاوار است كه بخوانيد و در هر كجا كه خدا اسمى از توكل برده قصد كرده كه مردم توجهى بغير از خدا نداشته باشند و رسول خدا صلّى اللَّه عليه و اله فرمود:

همانا اگر بنده واقعا توكل بخدا كند خدا او را مانند مرغى قرار دهد كه صبح با شكم گرسنه از آشيانه‌اش بيرون آيد و شب با شكم سير به لانه‌اش برگردد.

و نيز فرمود: كه هر كس توكل بخدا كند خدا هم او را از حيث روزى كفايت كند و هر كس از دنيا اميدوارى داشته باشد خدا او را با دنيا واگذارد و هر كس اراده كند كه روزيش را خدا برساند از جايى كه گمان ندارد پس بايد توكل بخدا كند.

و خداوند وحى بداود پيغمبر فرستاد كه اى داود بنده‌اى نيست كه بمن پناه آورد و از مردم اميدى نداشته باشد و اهل آسمان و زمين هم بخواهند او را فريب دهند مگر اينكه من براى او راه روزى قرار دهم.

حضرت امير المؤمنين ٧ فرمود: كه اى مردم تلاش زياد در روزى شما را از عملهاى واجب باز ندارد زيرا كه توكل‌كننده‌ى بخدا از كسى چيزى نميخواهد ولى احسان كسى را هم رد نميكند و چيزى‌

[١] اعراف ١٩٤.