إرشاد القلوب ت رضایی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٢٧٠ - باب سى و يكم - حزن و اندوه

شب را بروز و روز را بشب رساند در ميان نعمتى كه بيم زوالش را دارد و بآرزوهايش نرسد و از بلاهائى كه هماهنگ او است در امان نباشد مرگش مسلم است و كانون مرضهاست، كردارش نگهدارى و ضبط شده و شكست خورده‌ى شكم است و بنده شهوت و مطيع و منقاد همسرش باشد.

در تمام شرايط زندگى خود را بزحمت اندازد حتّى در همان اوقات لذت و آسايش و در ميان دشمنان فراوانى قرار گرفته كه آن دشمنان عبارتند از نفس، شيطان، آرزوها، زن و بچه‌اى كه از او روزى و ساير نيازمندى‌هايشان را ميخواهند، حسودى كه در باره وى حسد ميورزد، همسايه‌اى كه او را آزار دهد، فاميلى كه او را از راه راست منحرف كند، رفيقى كه هر آن در انتظار مرگ و مردن او است، بلاهائى كه مانند باران بر سرش مى‌بارند و همه‌ى اينها را على ٧ در سخن خود جمع كرده و ميفرمايد:

و روزگار بسوى ناخوشى ميكشاند و حال اينكه مردم چشم بسته‌اند. بخدا سوگند كه مرگ رسوا نموده دنيا و نعمت و لذتهايش را براى خردمند لذت و آسايشى واگذار نكرده و براى مؤمنان دوستى و نه كسى باقى گذارده و هر كس اراده خوشنودى و دوستى خداى تعالى را كند تا سالم بماند ناگزير بايد از مردم جدا شود به تنهائى و دورى از مردم بسر برد چنان كه خداى تعالى ميفرمايد: «فَفِرُّوا إِلَى اللَّهِ إِنِّي لَكُمْ مِنْهُ نَذِيرٌ مُبِينٌ»[١] فرار كنيد از گناه بسوى خدا كه من براى شما بيم‌

[١] الذاريات ٤٨.