إرشاد القلوب ت رضایی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٢٠٣ - باب بيست و يكم - ياد خدا

مرا تا شما را ياد كنم و خداى سبحان در بعضى از كتابهاى خود فرمود اهل ذكر و كسانى كه مرا ياد ميكنند مهمان منند و فرمانبرداران من در نعمت من كسانى كه سپاسگزارى مرا ميكنند موقعى كه در فراوانى از نعمت من باشند و گنه‌كاران را از رحمت خود نااميد نگردانم اگر توبه‌ى از گناه كنند من آنان را دوست دارم اگر بيمار شوند دكتر آنان منم آنان را بوسيله محنت‌ها و مصيبت‌ها درمان ميكنم تا از گناهان و عيب‌ها پاكيزه كنم ايشان را.

و حضرت على بن الحسين ٧ فرمود: كه همانا ميان شب و روز (بين طلوعين) باغى است كه در روشنى آن خوبان مى‌چرند و غرق در نعمت باغهاى آن باشند پرهيزكاران‌[١] از خوف خدا شبها را بيدارند و روزها را روزه دارند.

پس بر شما باد بخواندن قرآن در اول شب و بتضرع و زارى و استغفار در آخر شب و چون وارد روز شويد همت بكارهاى خوب و ترك منكرات و هر چه كه شما را پست ميكند از گنان كوچك بگماريد زيرا كه آن گناهان كوچك شما را نزديك به گناهان و زشتيهاى بزرگ ميكند و گويا مرگ شما را فراگرفته و ساعت آن فرا رسيده پس همانا بانگ زننده‌ى مرگ شما را بانگ ميزند كه حركت كنيد پس بترسيد از پشيمانى از زياد روى در گناه آنهم وقتى كه پشيمانى سودى ندارد روزى كه گامها بلغزد.

[١] آن ساعت از ساعتهاى بهشت است و در آن ساعت از نعمت‌هاى بهشتى گويا برخوردارند- مترجم