إرشاد القلوب ت رضایی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ١٩٢ - باب نوزدهم - خواندن قرآن مجيد

را داديمشان مى‌خوانند و حقش را هم ادا ميكنند حضرت فرمود آياتش را ميخوانند و تفقّه در آن آيات مى‌كنند و باحكامش عمل ميكنند و اميدوار وعده‌هايش ميباشند و از وعيدش مى‌ترسند و از داستانهايش عبرت و اندرز مى‌گيرند و فرمانهايش را اطاعت ميكنند و از نواهيش پرهيز مى‌كنند بخدا سوگند قرآن براى حفظ كردن آيات و درس دادن حروفش و تلاوت كردن سوره‌هايش و درس دادن ده جزء و پنج جزئش نيست حروفش را حفظ كردند ولى حدودش را ضايع كردند جز اين نيست كه قرآن براى انديشيدن در آياتش و عمل كردن باحكامش باشد و خداى تعالى فرموده: «كِتابٌ أَنْزَلْناهُ إِلَيْكَ مُبارَكٌ لِيَدَّبَّرُوا آياتِهِ»[١] كتابى بسوى تو فرو فرستاديم كه مبارك است براى اينكه در آياتش انديشه و فكر كنيد بدانيد خداى شما را بيامرزد كه دين خدا يكيست و تمام دينها هدايت‌كننده است و عالم عامل را بسوى بهشت برگرداند و مخالف را بسوى دوزخ برد.

و جز اين نيست كه ايمان تنها بآرزو نيست بلكه اقرار بقلب و عمل كردن باعضا و جوارح است و تصديق كردن كارهاى شايسته است و درين عصر ستم آشكار است، وفا كم است، سنت واگذاشته شده، بدعت آشكار گرديده، و مردم در كارهاى زشت يك ديگر را كمك مى‌كنند، حيا از ميان رفته، معرفت نابود شده، نادانى بجا مانده، نمى‌بينى جز ستمگران صاحب دنيا كه براى دنيا خشمگين گردند و بواسطه دنيا با يك ديگر مى‌جنگند.

مردمان شايسته رفتند و مردمان رذلى كه مانند سبوس جو و

[١] ص ١١.