إرشاد القلوب ت رضایی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ١٣٥ - باب سيزدهم سبقت در عمل

بجاست خدا مى‌فرمايد بفرمان من اى فرشته مرگ بمير پس او هم مى‌ميرد.

ولى وقت بيرون آمدن روح از بدنش فريادى بزرگ مى‌زند كه فرزندان آدم اگر پيش از مرگشان بشنوند هلاك و نابود مى‌شوند و فرشته مرگ مى‌گويد: من اگر مى‌دانستم كه در كندن جان فرزند آدم اين تلخى و سختى و ناراحتى است همانا در گرفتن جان آنان مهربان بودم.

پس درين هنگام يك نفر از بندگان خدا نه در آسمان و نه در زمين بجا نمى‌ماند خداى جبار جل جلاله صدا ميزند نداى دنيا كجايند پادشاهان و فرزندانشان؟ ستمگران و فرزندانشان كجايند كجاست آنان كه باطراف دنيا زمامدارى مى‌كردند، كجايند آنها كه روزى مرا ميخوردند از مالشان حقى خارج نميكردند بعد پروردگار ميفرمايد:

امروز كشور براى كيست هيچ كس جواب نمى‌دهد پس ذات خداوند خودش جواب ميفرمايد و ميگويد ملك و كشور براى خداى قهار است.

بعد فرمان بآسمانها ميدهد پس دور ميزنند با چرخ‌ها و افلاك و ستارگان مانند سنگ آسيا و فرمان بكوه‌ها ميدهد پس حركت ميكنند همان طور كه ابرها حركت ميكنند بعد زمين بزمين ديگرى تبديل مى‌شود كه بر زبر آن زمين گناهى انجام داده نشده و خونى ريخته نشده و كوهى و گياهى در آن نباشد مانند روز اولى كه پهن شده و همين طور آسمانها تبديل گردد همان طور كه خداى تعالى ميفرمايد: يَوْمَ تُبَدَّلُ‌