إرشاد القلوب ت رضایی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ١١٤ - باب يازدهم توبه و شرايط آن

مگر اين كه خدا او را بيامرزد و بر خدا سزاوار است كه توبه او را بپذيرد زيرا كه خدا فرموده: وَ مَنْ يَعْمَلْ سُوءاً أَوْ يَظْلِمْ نَفْسَهُ ثُمَّ يَسْتَغْفِرِ اللَّهَ يَجِدِ اللَّهَ غَفُوراً رَحِيماً[١] و هر كس گناهى را انجام دهد يا بر خود ستم كند بعد از خدا طلب آمرزش كند خدا را بخشنده و مهربان مى‌يابد.

و فرمود كه بنده همانا گناه مى‌كند و وارد بهشت مى‌شود گفته شد كه چطور مى‌شود اين يا رسول اللَّه؟ فرمود: هميشه گناه خود را پيش نظر دارد و دائما از آن گناه استغفار ميكند و پشيمان بر آن كردارش ميباشد پس خدا او را وارد بهشت ميكند و من چيزى بهتر از كردار نيكى كه بعد از گناه قديم و پيشين كه پيدا مى‌شود نديدم‌ إِنَّ الْحَسَناتِ يُذْهِبْنَ السَّيِّئاتِ ذلِكَ ذِكْرى‌ لِلذَّاكِرِينَ‌[٢] همانا نيكوئيها بديها را ميبرد و اين اندرزيست براى پندگيرندگان.

و فرمود هر گاه بنده گناه كند نقطه‌اى سياه بر دلش باشد پس اگر آن بنده توبه كند و برگردد آن نقطه را ريشه كن كند و چون طلب آمرزش نمايد دلش از آن سياهى پاك و نورانى گردد و اگر توبه نكرد و طلب آمرزش ننمود گناه بالاى گناه باشد و سياهى بالاى سياهى بطورى كه همه دلش را سياهى بپوشاند پس بواسطه پرده‌هاى زياد گناه بر آن دل دلش بميرد چنان كه خداى تعالى ميفرمايد: بَلْ رانَ عَلى‌ قُلُوبِهِمْ ما كانُوا يَكْسِبُونَ‌[٣] بلكه گناه بر دل‌هاى آنان پرده‌هاى سياه‌

[١] نساء ١١٠.

[٢] هود ١١٦.

[٣] تطفيف ١٤.