جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٢٦ - غزل ٤٠٧ در خرابات مغان گر گذر افتد بازم

محبوبا! راز عشق نه رازى است كه بتوان گفتن. اين اشك روان ديدگانم بود كه سرّ سودايم را فاش ساخت. به گفته خواجه در جايى:

اى دوست! به هوايت، دل از اين عالم ناپايدار و زندان و غم خانه و ظلمت سراى جهان طبيعت برداشتم، تا شايد توام صيد نمايى و به قربت راه دهى. بيا و يكى از اين دو كار را بنما: يا چون چنگ به كنارم كش و كامم بده، و با عناياتت بنوازم و به شور و فريادم در آر، تا از عشقت بنالم، و يا چون نى بر لبانت گذار تا از آن آب حيات گيرم و سخن عشق تو بر ملا سازم.

خواجه با اين دو بيت خبر از شدّت اشتياق خود به ديدار محبوب مى دهد. در جايى مى گويد:

[١]- ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٦١، ص ٢٧٢.