جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٢٥ - غزل ٤٠٧ در خرابات مغان گر گذر افتد بازم

در جايى مى گويد:

و در جايى هم مى گويد:

معشوقا! آن كس كه با تو الفت گرفت و به ديده خيال كشيدت و به جمالت پرداخت، توجّه به صاحبان جمال اين عالم و يا عالم ديگر براى وى قصور است؛ زيرا هر جمال و كمالى كه مظاهر دو جهان دارند، قطره اى از درياى بيكران جمال و كمال تو، و پرتوى از عالم اسماء و صفات و عالم ملكوتى و امرى‌شان مى باشد كه:

«بِيَدِهِ مَلَكُوتُ كُلِّ شَيْ‌ءٍ»\*[٣]: (ملكوت هر چيزى به دست اوست.- نيز: «أَلا لَهُ الْخَلْقُ وَ الْأَمْرُ»[٤]: (آگاه باشيد! كه [عالم‌] خلق و امر از آن اوست.- همچنين:

٢٨٦٥

«بِأسْمآئِكَ الَّتى غَلَبَتْ أرْكانَ كُلِّ شَىْ‌ءٍ ... وَبِنُورِ وَجْهِكَ الَّذى أضآءَ لَهُ كُلُّ شَىْ‌ءٍ. يا نورُ! يا قُدُّوسُ.»

[٥]: (و از تو مسئلت دارم به اسماء و نامهايت كه بر شراشر وجود هر چيزى چيره گشته ... و به نور روى [اسماء و صفات‌] ات كه هر چيزى بدان روشن و نورانى است. اى نور! اى پاك از هر عيب و نقص و آلايش!).

[١]- ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٧٥، ص ٨٧.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٩١، ص ٢٩١.

[٣] - مؤمنون: ٨٨ و يس: ٨٣.

[٤] - اعراف: ٥٤.

[٥] - اقبال الأعمال، ص ٧٠٧.