جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٢٤ - غزل ٤٠٧ در خرابات مغان گر گذر افتد بازم

توبه كنم؛ و گرنه «خازن ميكده فردا نكند دَر بازم،» و از ديدار خود محروم خواهدم ساخت.

در جايى مى گويد:

لذا در بيت بعد مى گويد:

و چنانچه دوست مرا به ديدار خويش مفتخر سازد، و از عالم طبيعت انقطاع حاصل كنم، جز به جمال او نخواهم نگريست، و پروانه وار به دور نور شمع رخسارش خواهم گشت.

به گفته خواجه در جايى:

محبوبا! دانسته‌ام آن كه چاره ساز من است از سرگشتگى هجران، تويى؛ پس سرگشتگى خويش را با تو مى گويم، نه با كسانى كه نمى توانند چاره ساز من گردند.

اين تيغ غم عشقت مى باشد، كه مى تواند به نابودى‌ام دست زند و از خود بگيرد و آماده ديدارت نمايد و به همه كمالات برساند.

[١]- ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٦٢، ص ٧٩.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٣٦، ص ٣٢١.