جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣١٧ - غزل ٤٠٦ خيز تا خرقه صوفى به خرابات بريم

داشت؛ لذا مى گويد:

بياييداى سالكين! در موقعيّتى كه بدستمان افتاده، قدر وقت خويش بدانيم، و به ياد دوست بسر بريم، و از فرصت استفاده كنيم، تا شرمنده او نباشيم؛ كه:

٢٨٥٤

«ألْفُرْصَةُ غُنْمٌ.»

[١]: (فرصت، غنيمت است.- نيز:

٢٨٥٥

«إضاعَةُ الفُرْصَةِ غُصَّةٌ.»

[٢]: (به هدر دادن فرصت، غم و غصّه در پى دارد.).

و يا آنكه: بياييداى راهروان! چون نفحات الهى وزيدن گرفت، از آن بهره مند شويم؛ كه:

٢٨٥٦

«إنَّ لِرَبِّكُمْ فى أيّامِ دَهْرِكُمْ نَفَحاتٍ. ألا! فَتَعَرَّضُوا لَها.»

[٣]: (بدرستى كه براى پروردگارتان در ايّام عمرتان نسيمهايى است. آگاه باشيد! و به بدرقه آنها برويد- گرنه تأسّف بسيار بر سستى خويش خواهيم خورد، واسف خوردن سودى ندارد، و عنايات حضرت دوست از دست شده و باز نخواهد گشت.

و يا بخواهد بگويد: سالكى كه در اين عالم، از عمر و اوقات خويش، براى رسيدن به كمالات انسانيّت بهره‌مند نگشت، در پيشگاه حضرت دوست در دو عالم جز شرمندگى نخواهد داشت؛ كه:

٣٣٧٨

«إحْذَرُوا ضِياعَ الأعْمارِ فيما لا يَبْقى‌ لَكُمْ، فَفآئِتُها لا يَعُودُ.»

[٤]: (بپرهيزيد از اينكه عمرهايتان را در چيزى كه براى شما باقى نمى ماند، از بين ببريد، كه فوت شده آن بازگشتى ندارد.- نيز:

٢٨٥٨

«إنَّ اللَّيْلَ وَالنَّهارَ يَعْمَلانِ فيكَ، فَاعْمَلْ فيهِما، وَيَأْخُذانِ مِنْكَ، فَخُذْ مِنْهُما.»

[٥]: (بدرستى كه شب و روز از عمر تو مى كاهند، تو نيز در آنها به عمل كردن مشغول باش؛ و از تو مى گيرند، تو نيز از آنها برگير.- همچنين:

٢٨٥٩

«إجْعَلْ‌

[١] ( ١، ٢) غرر و درر موضوعى، باب الفرصة، ص ٣٠٣.

[٢] ( ١، ٢) غرر و درر موضوعى، باب الفرصة، ص ٣٠٣.

[٣] - بحار الانوار، ج ٧١، ص ٢٢١.

[٤] ( ٤، ٥) غرر و درر موضوعى، باب العمر، ص ٢٧٦.

[٥] ( ٤، ٥) غرر و درر موضوعى، باب العمر، ص ٢٧٦.