جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢١ - غزل ٣٦١ در وفاى عشق تو مشهور خوبانم چو شمع

زگريه مردمِ چشمم نشسته در خون است‌

ببين كه در طلبت حالِ مردمان چون است‌

از آن زمان كه ز دستم برفت يارِ عزيز

كنار ديده من، همچو رُودِ جيحون است‌[١]

در شبِ هجران، مرا پروانه وصلى فرست‌

ورنه از آهم، جهانى را بسوزانم چو شمع‌

در تيرهْ شبِ هجر تو جانم به لب آمد

وقت است كه همچون مَهِ تابان به در آيى‌

جان مى دهم از حسرتِ ديدار تو چون صبح‌

باشد كه چو خورشيدِ درخشان به درآيى‌[٢]

مى‌سوزم از فراقت، رو از جفا بگردان‌

هجران بلاى ما شد، يارب! بلا بگردان‌[٣]

سر فرازم كن شبى از وصل خوداى ماه رو!

تا منوّر گردد از ديدارت ايوانم چو شمع‌