جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٩ - غزل ٣٦١ در وفاى عشق تو مشهور خوبانم چو شمع

شعله ورتر مى گردد) شعله ورتر، و سوز عشقم افزون گرديد؛ با اين همه، با ديدارت آبى بر آن نپاشيدى.

كنايه از اينكه: محبوبا! اگر اشك بسيار و خونين ديدگان من در فراق، و يا غم عشقت نبود، كجا مردم آگاه مى شدند كه مرا با تو سر و سرّى و سودايى است؟! اين سرشك من بود كه راز درونم را چون شمع فاش ساخت.

در جايى مى گويد:

و در جايى ديگر مى گويد:

[١]- ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٣٤، ص ٢٥٥.

[٢] - اسب سرخ رنگ كه به سياهى زند، و يال و دم آن سياه باشد.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٠٧، ص ٢٣٩.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٥٣، ص ٣٣٢.