جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٠ - غزل ٣٦١ در وفاى عشق تو مشهور خوبانم چو شمع

معشوقا! به مشاهده جمال و چشمان مستت، مِىْ پرست شدم، و چون از ديدارت محروم گشتم، خواب از ديدگانم برفت، و شب و روزم يكى شد، و در هجرت بيمار، و چون شمع، سوزان و گريان گرديدم تا به نابودى گراييدم.

در جايى مى گويد:

و در جايى ديگر مى گويد:

اى دوست! چون شمع در ميان آب ديده و آتش درونى عشقت قرار گرفته‌ام و به ضعف و ناتوانى مى گرايم؛ با اين همه، دلْ مشغولِ توام و نمى توانم از عشقت دست كشم.

در جايى مى گويد:

و نيز در جايى مى گويد:

[١]- ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٥٣، ص ٣٣١.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٠٧، ص ١٠٩.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٠٦، ص ٢٣٨.