جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٢٩ - غزل ٣٧٨ هر نكته اى كه گفتم در وصف آن شمايل

قدم بر دارم؛ كه: «فَأَقِمْ وَجْهَكَ لِلدِّينِ حَنِيفاً، فِطْرَتَ اللَّهِ الَّتِي فَطَرَ النَّاسَ عَلَيْها»[١]: (پس استوار و مستقيم، روى و تمام وجود خويش را به سوى دين نما، همان سرشت خدايى كه همه مردم را بر آن نوآفرينى فرمود.) آن را آسان مى شمردم، و ندانستم كه عشق و رندى، از همه چيز گذشتن مى خواهد، و بايد جان به پيشگاهش تسليم نمود؛ لذا «جانم بسوخت آخر در كسب اين فضائل».

به گفته خواجه در جايى:

و در جايى تقاضاى استعانت از او براى رسيدن به مقصود كرده و مى گويد:

لذا مى گويد:

[١]- روم: ٣٠.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٣٨، ص ١٢٧.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١، ص ٣٨.