جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٣١ - غزل ٣٧٨ هر نكته اى كه گفتم در وصف آن شمايل

كه گفت: «سُبْحانَ ما أعْظَمَ شَأْنى!»،[١] نه دعواى الهيّت كرده، بل دعوى نفى انيّت خود و اثبات غير خود كرده است، و هو المطلوب.»[٢]

به جهت دست يافتن به قرب دوست، آنچه بايد انجام دهم، بجا آوردم و كوشش خود را نمودم؛ ولى افسوس! كه به خويش راهم نداد. معلومم نگشت چه حجاب و مانعى ميان من و اوست كه بايد به هجران گرفتار باشم.

به گفته خواجه در جايى:

كنايه از اينكه: در انزوا بسر مى بردم و چون چشم مستت بى‌اعتناء بجز تو بودم، و چون جذبه جمالت مرا از انزوا بيرون آورد، كشته شدن به شمشير ابروانت را مايلم، و به فناى در پيشگاهت اشتياق دارم؛ ولى:

[١]- پاك و منزّهم! چه بزرگ است شأن و مقامم!

[٢] - اوصاف الاشراف، ص ١٥٨- ١٦٠.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٤١، ص ١٩٦.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٥٢، ص ٢٠٣.