جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٢١ - غزل ٥١ خلوت گزيده را، به تماشا چه حاجت است

(كى غايب بوده اى تا نيازمند راهنمايى باشى كه بر تو رهنمون شود؟! و چه هنگام دور بوده اى كه آثار و مظاهر ما را به تو واصل سازند؟!)

محبوبا! اگر ريختن خون و فناى ما را اراده نموده‌اى، نيازى به جنگ و درگيرى و سرزنش و تندى با عاشقانت نيست، هستى‌مان از تو مى باشد و از خود چيزى نداشته و نداريم، آتشى از عشق خود بفرست و خرمن وجودمان بسوزان تا لايق درگاهت گرديم كه آن منتهاى آرزوى ماست. به گفته خواجه در جايى:

اى خواجه و يااى سالك عاشق! اكنون كه دانستى معشوق، نيازت را مى داند و مى‌خواهد از لب روح بخشش آب حياتت بخشد و زندگى تازه اى به تو دهد، احتياجى به تقاضاى آن نمى باشد، تنها از تو گدايى را طالب است و آن را دارا مى‌باشى؛ به گفته خواجه در جايى:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٩٧، ص ٢٣١.