جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٠٦ - غزل ٣٧ زلفت هزار دل به يكى تار مو ببست

حال و شهودش را از بازگو نمودن آن براى ديگران باز داشت؛ كه:

٢٧٩

«يا مُعَلّى‌! اكْتُمْ أمْرَنا وَلاتُذِعْهُ، فَإنَّهُ مَنْ كَتَمَ أمْرَنا وَلَمْ يُذِعْهُ، أعَزَّهُ اللَّهُ بِهِ فِى الدُّنْيا، وَجَعَلَهُ نُوراً بَيْنَ عَيْنَيْهِ فِى الآخِرَةِ، يَقُودُهُ إلَى الجَنَّةِ ...»

[١]: (اى معلّى! امر ما را كتمان كن و فاش مساز؛ كه هركس امر ما را پوشيده ساخته و فاش ننمايد، خداوند او را به واسطه آن در دنيا گرامى داشته، و در آخرت آن را نورى در مقابلش قرار مى دهد كه وى را به بهشت كشانده و رهنمون مى‌شود ...- به گفته شاعر:

و يا بخواهد بگويد:

خواجه در بيت ختم، علّت مهجور شدن خود را بيان كرده، مى‌گويد: به آنان كه براى طواف كعبه دل احرام بسته اند و وصال دائم او را طالبند، بگو: همان گونه كه كعبه گِل را بى‌وضو نشايد، كعبه دل و ديدار معشوق را بى‌وضوى عشق شايسته نباشد. و به گفته خواجه در جايى:

و نيز در جايى مى گويد:

[١] - اصول كافى، ج ٢، ص ٢٢٣، روايت ٨.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٤٢، ص ١٢٩.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٣١، ص ١٢٢.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٣٣، ص ١٢٤.