جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٤٢ - غزل ١٧ مىدمد صبح و كله بسته سحاب

معشوقا! چهره لاله داغدار را، شبنمها آرامش و طراوت مى بخشند، من نيز داغدار و عاشق توام و نيازمند ديدارت مى باشم، چند پيمانه اى از شراب حيات بخشت به من عطا فرما، تا سوزش درونى‌ام را چاره ساز شود؛ كه:

١١٠

«إلهى! ... كَرْبى لا يُفَرّجُها سِوى‌ رَحْمَتِكَ، وَضُرّى لا يَكْشِفُهُ غَيْرُ رَأْفَتِكَ، وَغُلَّتى لا يُبَرِّدُها إلّاوَصْلُكَ، ولَوْعَتى لا يُطْفِئُها إلّا لِقاؤُكَ، وَشَوْقى إلَيْكَ لا يَبُلُّهُ إلَّاالنَّظَرُ إلى وَجْهِكَ.»

[٣]: (معبودا! ... غم و اندوه شديدم را جز رحمتت پايان نمى دهد، و رنج و آلامم را جز رأفت و مهربانى‌ات برطرف نمى سازد، و سوز و حرارت درونى‌ام را جز وصالت فرو نمى نشاند، و آتش درونى‌ام را جز لقايت خاموش نمى كند. و بر آتش شوقم چيزى جز نظر به روى [و اسماء و صفات‌] تو آب نمى‌زند.- به گفته خواجه در جايى:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٦، ص ٥٥.

[٢] - شرابم دهيد، شرابم دهيد، اى دوستان!

[٣] - بحار الانوار، ج ٩٤، ص ١٤٩ و ١٥٠.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١١٦، ص ١١٣.