جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤ - فهرست

غزل ١٨: گفتم اى سلطان خوبان! رحم كن بر اين غريب ........ ١٤٨.

غزل ١٩: آفتاب از روى او شد در حجاب ........ ١٥٧.

غزل ٢٠: تعالى اللَّه! چه دولت دارم امشب ........ ١٦٥.

غزل ٢١: صبح دولت مى دمد كو جامِ همچون آفتاب؟ ........ ١٧٢.

غزل ٢٢: ز باغ وصل تو يابد رياضِ رضوان آب ........ ١٧٨.

غزل ٢٣: بيا كه قصر امل، سخت سست بنياد است ........ ١٨٧.

غزل ٢٤: برو به كار خوداى واعظ! اين چه فرياد است؟ ........ ١٩٤.

غزل ٢٥: روزه يكسو شد وعيد آمد و دلها برخاست ........ ٢٠٠.

غزل ٢٦: چو بشنوى سخن اهل دل، مگو كه خطاست ........ ٢٠٨.

غزل ٢٧: روضه خلد برين، خلوت درويشان است ........ ٢١٨.

غزل ٢٨: مطلب طاعت و پيمان درست از من مست ........ ٢٢٨.

غزل ٢٩: سَرِ ارادت ما و آستان حضرت دوست ........ ٢٣٥.

غزل ٣٠: دل، سرا پرده محبّت اوست ........ ٢٤٢.

غزل ٣١: آن سيه چرده، كه شيرينى عالَم با اوست ........ ٢٥١.

غزل ٣٢: دارم اميد عاطفتى از جناب دوست ........ ٢٥٨.

غزل ٣٣: آن شب قدرى كه گويند اهل خلوت، امشب است ........ ٢٦٦.

غزل ٣٤: سينه‌ام ز آتش دل، در غم جانانه بسوخت ........ ٢٧٤.

غزل ٣٥: زاهد ظاهر پرست از حال ما آگاه نيست ........ ٢٨٢.

غزل ٣٦: آن پيك نامور، كه رسيد از ديار دوست ........ ٢٩١.

غزل ٣٧: زلفت هزار دل به يكى تار مو ببست ........ ٣٠٠.

غزل ٣٨: مرحبا! اى پيك مشتاقان بگو پيغام دوست ........ ٣٠٧.

غزل ٣٩: آن تُرك پرى چهره كه دوش از برِ ما رفت ........ ٣١٤.

غزل ٤٠: منم كه گوشه ميخانه، خانقاه من است ........ ٣٢٣.

غزل ٤١: لعلِ سيرابِ به خون تشنه، لب يار من است ........ ٣٣٠.

غزل ٤٢: روزگارى است كه سوداى بتان دين من است ........ ٣٣٧.

غزل ٤٣: اى شاهد قدسى! كه كشد بند نقابت؟ ........ ٣٤٤