جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٩٦ - غزل ٤٩ اى غايب از نظر! به خدا مى سپارمت

محبوبا! مرا به هجر خود مبتلا ساختى و سوختى‌ام، امّا من آن نِيَم كه تا جان دارم از محبّتت دل بر كنم و معشوقى غير از تو را اختيار نمايم؛ كه:

٣٧٧

« [إلهى!] ماذا وَجَدَ مَنْ فَقَدَكَ؟! وَمَا الَّذى فَقَدَ مَنْ وَجَدَكَ؟! لَقَدْ خابَ مَنْ رَضِىَ دُونَكَ بَدَلًا، وَلَقَدْ خَسِرَ مَنْ بَغى‌ عَنْكَ مُتَحَوّلًا.»

[١]: ( [بارالها!] كسى كه تو را از دست داد، چه چيزى يافت؟ و آن كه تو را يافت، چه چيزى را از دست داد؟ قطعاً هركس به جاى تو، به غير تو خرسند شد، نوميد گشت، و هر كه با سركشى از تو روگردان شد، زيان برد.- به گفته خواجه در جايى:

خلاصه با اين بيان بخواهد بگويد:

٣٧٨

«إلهى! اطْلُبْنى بِرَحْمَتِكَ حَتّى أصِلَ إلَيْكَ، وَاجْذِبْنى بِمَنّكَ حَتّى اقْبِلَ عَلَيْكَ.»

[٣]: (معبودا! با رحمتت مرا بخوان تا به تو واصل آيم، و با منّت و بخششت مرا به سوى خود بكش تا [با همه وجود] بر تو روى آورم.- بگويد:

لذا مى گويد:

اى دوست! من آن نِيمَ تا به وصالم نايل نسازى دست از تو بشويم، به هر طريق و.

[١] - اقبال الاعمال، ص ٣٤٩.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٦٨، ص ٢١٣.

[٣] - اقبال الاعمال، ص ٣٥٠.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥١٩، ص ٣٧٣.