جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٩٤ - غزل ٤٩ اى غايب از نظر! به خدا مى سپارمت

اى غايب از نظر! به خدا مى سپارمت‌

جانم بسوختىّ و به دل دوست دارمت‌

تا دامن كفن نكشم زيرِ پاى خاك‌

باور مكن، كه دست زدامن بدارمت‌

گر بايدم شدن سوىِ هاروتِ بابلى‌

صدگونه ساحرى بكنم، تا بيارمت‌

محراب ابروان بنما، تا سحرگهى‌

دست دعا برآرم و در گردن آرمت‌

خواهم كه پيش ميرمت اى بى‌وفاطبيب!

بيمار باز پرس، كه در انتظارمت‌

صد جوى آب بسته‌ام از ديده در كنار

بر بوىِ تخمِ مِهر، كه در دل بكارمت‌

خونم بريز و از غم هجرم خلاص كُن‌

منّت پذيرِ غمزه خنجرْ گذارمت‌

مى‌گريم و مرادم از اين چشمِ اشكبار

تُخمِ محبّت است كه در دل بكارمت‌

گر ديده دلم كند آهنگِ ديگرى‌

آتش زنم در آن دل و بر ديده آرمت‌

بارم دِهْ از كرم بَرِ خود، تا به سوز دل‌

در پاىْ دمبدم، گهر از ديده بارمت‌

حافظ! شراب و شاهد ورندى نه وضع توست‌

فى الجمله مى كنىّ و فرو مى گذارمت‌