جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٥ - غزل ١ ألا يا أيها الساقى! أدر كأسا وناولها

انس بسر مى برند. به گفته خواجه در جايى:

و در جاى ديگر مى گويد:

خواسته من آن است كه اگر جمال دوست دلربايى كند و عنايات او شامل حالم گردد، هميشه در امن و آسايش با او بسر برم؛ ولى افسوس! كه دلبستگى‌هاى عالم بشرى و عنصرى نمى گذارند همواره از مشاهده محبوب بهره‌مند باشم و ساعتى چند به تماشاى او بنشينم، در جايى مى گويد:

و ممكن است بخواهد بگويد: اراده من بر آن است كه همواره از مشاهده دوست برخوردار باشم، ولى چه مى توان كرد اگر او نخواسته باشد؛ كه:

٧

«إلهى! إنَّ اخْتِلافَ تَدْبيرِكَ وَسُرْعَةَ طَواءِ مَقاديرِكَ مَنَعا عِبادَكَ العارِفينَ بِكَ عَنِ السُّكُونِ إلى‌ عَطآءٍ وَاليأْسِ مِنْكَ فى بَلآءٍ.

[٤]: (معبودا! بدرستى كه پى در پى آمدن تدبيرت و سرعت گذشت تقديراتت، بندگان عارفِ تو را از اين كه به عطايت آرام گيرند و هنگام بلا و گرفتارى از تو نوميد شوند، باز مى دارد.).

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٦٦، ص ٣٤١.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٢٧، ص ١٢٠.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٧١، ص ٢١٥.

[٤] - اقبال الاعمال، ص ٣٤٨.