جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٤٤ - غزل ٣٠ دل، سراپرده محبت اوست

و سپس وى مودّت به حضرتش مى ورزد؛ كه: «يُحِبُّهُمْ وَ يُحِبُّونَهُ»[١]: (خدا آنان را دوست دارد، و [درنتيجه‌] آنان نيز خدا را دوست مى دارند.)، كه: «ديده، آئينه دار طلعت اوست.»

اى زاهدى كه مرا به مرام خود مى خوانى! مَخوانم؛ زيرا من آن نِيَم كه دل به جز حضرت دوست دهم؛ و چنانچه دو جهانم هم ارزانى بدارد، شايسته است او را بخوانم و بندگى‌اش نمايم و شاكر و منّت پذيرش باشم كه مرا به خود راه داده؛ پس:

بخواهد بگويد:

٢٢٤

«إلهى! فَاجْعَلْنا مِمَّنِ اصْطَفَيْتَهُ لِقُرْبِكَ وَوِلايَتِكَ ... وَرَغَّبْتَهُ فيما عِنْدَكَ، وَألْهَمْتَهُ ذِكْرَكَ، وَأوْزَعْتَهُ شُكْرَكَ، وَشَغَلْتَهُ بِطاعَتِكَ، وَصَيَّرْتَهُ مِنْ صالِحى بَرِيَّتِكَ، وَاخْتَرْتَهُ لِمُناجاتِكَ، وَقَطَعْتَ عَنْهُ كُلَّ شَىْ‌ءٍ يَقْطَعُهُ عَنْكَ.»

[٢]: (معبودا! پس ما را از آنانى قرار ده كه براى قرب و دوستى خود برگزيده ... و به آنچه در نزد خويش دارى راغب و مايل نموده، و ذكر و يادت را الهامشان كرده، و شكر و سپاسگزارى از خود را در دلشان افكندى، و به طاعتت سرگرمشان ساخته و از بندگان شايسته‌ات گردانيدى و براى مناجاتت برگزيده، و از هر چيز كه از تو جدايشان مى كند، جدا نمودى.- به گفته خواجه در جايى:

[١] - مائده: ٥٤.

[٢] - بحار الانوار، ج ٩٤، ص ١٤٨.