عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ١٨٨ - سلطه شيطان

وزين لهم الخطل، فعل من قد شركه الشيطان فى سلطانه، ونطق بالباطل على لسانه‌[١].

مردمى هستند كه شيطان را تكيه‌گاه شؤون زندگى خود قرار دادند و شيطان هم آنان را در پليدى و فريبندگى شركاى خود نمود، اين موجود پليد در درون سينه‌هاى آنان تخم گذارد و جوجه درآورد حركت كرد و تدريجا در آغوش آنان نشست.

آن مطرود ازل و ابد با چشمان آنان مى‌نگرد و با زبان‌هايشان سخن مى‌گويد، نتيجه اين شد كه آنان را مركبى براى راندن در لغزشگاه‌ها نمود و خطا و انحراف را در ديدگاه آنان بياراست، در زندگى رفتار كسى را پيش گرفتند كه شيطان او را در سلطه خود شريك نموده، باطل را از زبانش بيرون بياورد.

سلطه شيطان‌

شارح «نهج البلاغة» علامه جعفرى در توضيح اين جملات مى‌گويد[٢]:

درست است كه كار شيطان اغوا و فريب دادن اولاد آدم است، ولى فعاليت او از آراستن خطاها و گناهان تجاوز نمى‌كند.

اين موجود پليد هرگز مانند يك عامل جبرى مردم را به بدبختى و سقوط نمى‌كشاند و چنان كه در قرآن مجيد آمده است: كار او وعده‌هاى دروغين و آرايش‌هاى بى‌اساس مى‌باشد.

خداوند رحمان انسان‌ها را به وسيله عقول و وجدان‌ها و پيامبران از اغواها و فريبكارى‌هاى شيطان برحذر داشته است، سه وسيله مزبور قدرتى بيش از

[١] -نهج البلاغة: خطبه ٧؛ بحار الأنوار: ٣/ ٢١١، باب ٣٣.

[٢] -ترجمه و تفسير نهج البلاغة: ٣/ ١٣١.