عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ١٥٠ - وسوسه و وسوسهگران

و ماديگران پست و جاهلان و مغرضان و به خصوص از جانب بى‌صبران و بى‌طاقتان به هنگام هجوم مشكلات در راه خدا به انسان رو مى‌كند، خطر عظيمى است كه براى دفع اين خطر بايد هشيار بود و به دامن خضر راه متوسل شد.

از خطر وسوسه بپرهيزيد و به اولياى خدا و عنايت و لطف حضرت حق پناه ببريد كه براى دفع اين خطر، پناهى جز عنايت او نيست.

امام صادق ٧ در ابتداى اين روايت مى‌فرمايد:

براى شيطان «چه شيطان انسى چه جنى» راه وسوسه كردن «از طريق تبليغ يا عمل» برقرار نمى‌شود مگر اين كه انسان در بستر غفلت افتد و از ياد حضرت حق اعراض نمايد و دستورها و فرمان‌هاى جناب دوست را سبك بشمارد و بر نواهى و محرمات الهى روى آورده و از آگاهى و اطلاع حق بر درون و بر اشيا غافل شود.

آرى، وقتى رابطه انسان با حضرت محبوب قطع شود و به فرامين و واجبات الهى عمل نشود و گناهان از همه طرف به انسان هجوم كند و آدمى از اطلاع حق بر خود غافل بماند، لقمه چرب و نرمى براى هجوم وساوس از شياطين مى‌شود، وساوسى كه اعراض از ذكر را قوى‌تر كرده و ترك واجبات را ملكه نفسى قرار داده‌