٣٢- مصباح الشريعة امام ششم ٧ فرمود. كسى كه داراى نيتى پاك و صادق باشد از سلامت قلب برخوردار است چون سالم داشتن قلب از خاطرات و افكار زيان بار در صورتى ميسر است كه انسان در تمام كارهاى خود نيت را براى خدا خالص نمايد خداوند متعال ميفرمايد يَوْمَ لا يَنْفَعُ مالٌ وَ لا بَنُونَ إِلَّا مَنْ أَتَى اللَّهَ بِقَلْبٍ سَلِيمٍ‌ سوره شعراء ٨٨ و ٨٩ روزى كه مال و فرزند سودى براى انسان ندارد فقط كسى كه با دل پاك و سالمى در آن جهان وارد شود اهل نجات است و پيغمبر ٦ فرمود

نيّة المؤمن خير من عمله‌

و فرمود ارزش اعمال به نيت است و فرمود هر شخصى بآنچه در نيت و ضمير خويش دارد خواهد رسيد.

و بنده بايد در تمام حركت و سكون خود نيت خويشتن را پاك و خالص نموده و در تمام حالات انگيزه الهى داشته باشد چون اگر چنين نباشد لا بد غافل از حق است و غافلان را خداوند متعال چنين توصيف نموده اؤلئك‌ كَالْأَنْعامِ بَلْ هُمْ أَضَلُّ سَبِيلًا- أُولئِكَ هُمُ الْغافِلُونَ‌ اعراف ١٧٩. آنان همانند چهارپايان، بلكه گمراه‌تر هستند (چون حيوانات از فروغ عقل و خرد محرومند ولى اين انسان نماها با داشتن چراغ عقل راه سعادت انسانى را رها نموده و فقط دنبال تامين شهوات خود هستند) و اين گونه افراد همان غافلان هستند.

و نيت هم در كمال و صفاى خود تابع كمال و صفاى معرفت و بينش انسان است و بحسب اختلاف حالات و اوقات در قوت و ضعف مختلف مى‌شود و كسى كه داراى نيت پاك و خالص است نفس و هواهاى نفسانيش در برابر سلطه و قدرت و عظمت خداوندى مقهور و تسليم است و هميشه احساس انفعال و شرمندگى از خدا دارد و روح تسليم در طبع و ميل و آرزوهايش حكمفرماست خود در رنج و تعب و مردم از ناحيه او در راحت و آسايش هستند.

٣٣- تفسير امام حضرت سجاد ٧ فرمود من دوست ندارم و عبادتم را فقط بانگيزه مقاصد شخصى خود و رسيدن به ثواب انجام دهم و مانند بنده‌اى باشم كه اطاعتش بر پايه طمع است اگر اميد رسيدن بخواسته‌ها را داشته باشد عمل ميكند و گر نه وظيفه خود را رها ميكند و نيز دوست ندارم از جهت ترس از عقاب خدا را عبادت نمايم كه مانند بنده بدو وظيفه نشناسى باشم كه اگر از آقاى خود ترس و بيمى نداشته باشد كارى نميكند سؤال شد از حضرت پس بچه انگيزه‌اى شما خدا را عبادت ميكنيد؟ فرمود چون تمام نعمتها و احسان و عنايت‌ها از او است از اين نظر شايسته و سزاوار عبادت است (گر چه پاداش و كيفرى نباشد).

امام باقر ٧ فرمود در صورتى بنده حق عبادت را انجام داده و عبادتش كامل است كه خود را از همه خلق بريده و منقطع گردد و پيوند خويش را فقط با خدا برقرار