ترجمه بحار الانوار (قسمت سوم از جلد پانزدهم) - موسوي همداني، ابوالحسن - الصفحة ١١٠ - باب ٤٩(در باره كنارهگيرى از مردمان شرور و پليد و انس و الفت با خدا)
محكم خدا متحصن و در پناه لطف او نگهبانى و نگهدارى شدهاى خوشا بحال كسى كه در نهان و آشكار فقط با خدا ارتباط دارد و اين حالت ارزنده به ١٠ خصلت نياز دارد:
فهميدن و شناختن حق و باطل- و دوست داشتن فقر و كم چيزى- برگزيدن زحمت و زهد- غنيمت شمردن خلوت با او- تفكر و انديشيدن پايان- كم دانستن عبادات خويش در عين كوشا بودن- خود بين نبودن و بدون كوچكترين غفلتى در ياد خدا بودن زيرا غفلت از ياد خدا دام و شكارگاه شيطان و سرچشمه هر رقم گرفتارى و باعث هر گونه حجاب و محروميت از فيض است- و خالى كردن خانه از هر چه فعلا نياز و احتياجى باو نيست عيسى بن مريم ٧ فرمود بمنظور آباد ساختن دل زبان را حفظ كن خانهات به اندازه نيازت بايد باشد و از رياء و خودنمائى گريزان باشد و همچنين زيادىهاى زندگى را كنار گذار بر خطا و گناه خود گريان باش از اين مردم (پست و احمق) فرار كن مانند گريختن از شير و افعى كه قبلا مردم بمنزله دارو درمان بودند ولى اكنون بلاء و درد شدهاند و (با اين برنامه) هر وقت كه خواستى، خدا را ملاقات نما (مردن بىاشكال است).
ربيع بن خيثم گويد اگر توانائى داشته باشى در جايى باشى كه نه كسى را بشناسى و نه كسى تو را بشناسد پس چنين كن. در گوشهنشينى و كنارهگيرى اعضاء و جوارح از آلودگى گناه مصون. دل فارغ و از افكار گوناگون تهى و زندگى توام با سلامت و آسايش و در هم شكستن اسلحه شيطان (فراهم نشدن زمينه گناه) و دورى نمودن از هر زشتى و بدى و راحت و آسودگى اوقات (اين فوائد اعتزال و كنارهگيرى) است و هيچ پيامبر و نه وصى پيامبرى نبوده مگر اينكه در زمان خود عزلت و كنارهگيرى را اختيار نموده يا در اوائل زندگى و يا در اواخر عمر خود.
١٠- در دو كتاب حسين بن سعيد ... مفضل گويد از حضرت صادق ٧ شنيدم كه فرمود خوشا بحال بنده گمنام كه مردم را پيش از آنكه او را بشناسند شناخته است.
١١- دره باهره و عدة الداعى حضرت ابى محمد (عسكرى) ٧ فرمود كسى كه با خدا انس گرفت از مردم گريزان و وحشتناك است.
١٢- دعوات راوندى حضرت باقر ٧ فرمود: مردى نوشتهاى را يافت و او را خدمت رسول خدا ٦ تقديم كرد حضرت ندا در داد- مردم جمع شويد- پس هيچ مرد و زنى نماند كه نيايد. پيامبر ٦ بمنبر رفت و آن نوشته را خواند معلوم شد نوشته يوشع بن نون وصى موسى بن عمران ٧ است و در آن چنين بود- بنام خداى مهربان و بخشنده پروردگار شما نسبت بشما مهربان و بخشنده است آگاه باشيد بهترين بندگان خدا آن بنده